یادداشت های یک دختر خبرنگار

شب های تهران

armaghanline — Mon, 02 Jun 2008 16:17:18 GMT

شنیدن خبر برگزاری کنسرت مشترک کریستی برگ(Chris de burgh)، خواننده بین المللی ایرلندی الاصل با گروه آریان در ایران، گوش های هر علاقه مند به موسیقی را تیز می کند. به رویا می ماند این که مانند هر آدم دیگری در بسیاری از نقاط دنیا، بتوانی بروی و از نزدیک اجرای او راببینی و همصدا با دیگران زمزمه کنی:

The last time i cried
I was sitting home and it was deep in the night
Staring at the shadows and the flickering lights
Giving all that i had to take them away
و فریاد بزنی:
Eli Eli Lama, oh Lord...You have forsaken me

توقع شنیدن ترانه Lady in red ( بانوی قرمزپوش) که بعضی ها عقیده دارند برای پرنسس دایانا خوانده شده را نداریم، اما از Revolution و A space man came travelling که می توانیم لذت ببریم!



از همین حالا بسیاری از رسانه های غربی و شرقی روی این موضوع زوم کرده اند و تا آخرین لحظات، خبر برگزاری چنین کنسرتی در ایران مورد تردید است. خود کریستی برگ گفته است سفر به ایران، همیشه از رویاهای دور و درازش به شمار می رفته و از آنجا که او به صلح طلبی و خواندن ترانه های ارزشمند و انسان دوستانه شهرت دارد، اولین گزینه ای است که به عنوان خواننده ای غربی که بتواند درایران برنامه اجرا کند، به ذهن هر کسی می رسد. با این حال همه از خودشان می پرسند آیا واقعا این اتفاق خواهد افتاد؟



با توجه به مشکلات خوانندگان داخلی برای برگزاری کنسرت و انتشار آلبوم و کم سابقه بودن تبادل فرهنگی در زمینه موسیقی میان ایران و دیگر کشورها ـ وقتی حتی سامی یوسف هم در ایران کنسرت اجرا نکرده است! ـ پاییز امسال چه نکته ای متضمن برگزاری کنسرت کریستی برگ در یک استادیوم ۱۲۰۰۰ نفری در تهران خواهد بود؟ این بار غریب نوازی ما به کار خواهد آمد یا حفظ آبروی فرهنگی ایران در سطح جهان؟
با وجود این سوال ها، فعلا خیلی زود است که نگران بازارسیاه بلیت و افزونی علاقه مندان کنسرت کریستی برگ نسبت به ظرفیت استادیوم باشیم، آن هم با توجه به تمام شدن بلیت کنسرت استاد شجریان در کمتر از چند ساعت!



کریستی برگ(کریستوفر دیویدسن) در ۱۵ اکتبر۱۹۴۸ در آرژانتین از پدر و مادری انگلیسی تبار پا به عرصه وجود گذاشت.کودکی او سرشار از سفر و تجربه بود. خانواده آنها به خاطر شغل پدر، به مالت، نیجریه، زئیر و بالاخره ایرلند سفر کردند.
در سال ۱۹۷۵ کریستی برگ، اولین آلبومش ـ آن سوی دیوارهای قلعه ـ را روانه بازار کرد. آلبومهای بعدی او هرچه بیشتر موجب شهرتش شدند: قطار اسپانیایی(۱۹۷۵) در پایان یک روز کامل(۱۹۷۷) سرباز جنگ های صلیبی(۱۹۷۹) باد شرقی(۱۹۸۰) فرار(۱۹۸۲) مردی پشت خط تلفن(۱۹۸۴)به سوی روشنایی(۱۹۸۶) انقلاب آرام(۱۹۹۹)و...
او همان طور که در آلبوم "زمان را دریاب"(۲۰۰۲)، ترانه ای به نام Lebanese night ( شب لبنان) دارد، گفته که مایل است ترانه ای هم با عنوان"شب های تهران" بسازد.



با مراجعه به سایت های مختلف داخلی و خارجی متوجه می شوید که چشمها به سوی ایران دوخته شده تا نتیجه این اقدام مشخص شود. در یکی از سایت ها، تصویری از آقای احمدی نژاد دیده می شود که نسخه ای از ترانه بانوی قرمز پوش را دردست دارد و می گوید:" منظورتان چیست که او ترانه ها را تغییر نمی دهد؟ به جای بانوی قرمزپوش باید بگوید خانم برقع پوشی که خواهران او را همراهی می کنند! من خودم متن ترانه هایی را که باید بخواند، برایش نوشته ام." و چیزهایی ازاین قبیل.

امیدواریم کریستی برگ بتواند بدون هیچ مشکلی، یک کنسرت آبرومند در ایران برگزار کند تا ثابت شود که ایران در زمینه فرهنگی هنری از دهکده جهانی دور نیفتاده و منزوی نشده است و پاسخی هم باشد به این گونه سایت ها.

علی سنتوری، داستان مظلومیت هنر و هنرمند

armaghanline — Sun, 02 Mar 2008 19:27:18 GMT

دیروزفیلم"علی سنتوری" داریوش مهرجویی را دیدم.آن قدرقشنگ بود که تصمیم گرفتم چند برابرپول بلیتش را به حساب داریوش مهرجویی که البته به امورخیریه اختصاص داده شده، واریزکنم.
در این فیلم، چهره مظلوم هنر وهنرمند ایرانی به قدری زیبا نمایش داده شده که جگر آدم از بیخ وبن می سوزد. زار زار گریه کردم، به طوری که اگر کسی می شنید خیال می کرد شوهرم مرا کتک زده و ترکم کرده!
فیلم، البته فاکتورهای زیادی برای گیر دادن و مجوز نگرفتن دارد اما این فاکتورها تنها جذابیت های آن را تشکیل نمی دهند! داستان جذابِ رسیدن یک هنرمند از اوج به قهقرا، درام ِرسیدن از وصال به جدایی، بازی روان بهرام رادان که کم کم دارد به یک بازیگرحرفه ای تبدیل می شود،استفاده از گلشیفته فراهانی، سیامک خواهانی(به عنوان دومین عضو گروه آرین بعد از محمدرضا گلزار که وارد سینما شد)، زوج مسعود رایگان و رویا تیموریان، موسیقی که به طرزعجیبی با فضای فیلم همخوانی دارد و ترکیب آن با صدای پر طرفدار محسن چاوشی، طرح هنرمندانه انتقاداتی که بی تردید، دغدغه های قابل تامل یک کارگردان هنرمند است و پیچیده در زرورق جذاب داستان، بیان می شود و جزییات فراوان دیگری ازاین قبیل، فیلم را به یک اثر ارزشمند تبدیل کرده است.

مهرجویی در"علی سنتوری"نشان می دهد که چگونه بی توجهی به فعالیت های هنری یک هنرمند( مثلا مجوز ندادن به آثارش) می تواند آثار مخربی بر زندگی او داشته باشد، چرا که متاسفانه منبع درآمد بسیاری از هنرمندان ما همان هنرآنهاست، جالب این که این بلا فقط بر سر علی سنتوری نازل نمی شود، که گریبان خود مهرجویی را هم می گیرد و فیلم او در حالی که در جشنواره رسمی فیلم فجر اکران شده و این روزها همه جا خرید و فروش می شود، هنوز مجوزاکران عمومی نگرفته است!

تقارن و تشابه قابل توجه و تاسف دیگر، وضعیت محسن چاوشی به هنگام آهنگسازی برای این فیلم است که به گفته خودش" وقتی برای آهنگسازی برای علی سنتوری با من تماس گرفتند آدرسی دادند که تا منزل ما خیلی فاصله داشت، یعنی باید به یک مسافرت می رفتم.عزا گرفته بودم چطور این همه راه بروم، چون دربدترین شرایط مالی بودم. وقتی آقای مهرجویی با من صحبت کرد،همه اش به این فکر بودم که یک جورهایی این کار را رد کنم اما در رودربایستی ماندم. من در وضعیتی بودم که هیچ چیز نداشتم، حتی یک کیبورد ساده. عزا گرفته بودم که چه کار کنم؟ نه پولی داشتم که وسیله تهیه کنم و نه غرورم اجازه می داد به آقای مهرجویی بگویم اگر می شود هزینه های کار را پیشاپیش بپردازند تا من حداقل بتوانم کار را پیش ببرم. حتی برای ساخت آهنگ ها وسیله نداشتم، هزینه استودیو و... هم به کنار! دوستی داشتم که یک کیبورد داشت. کیبوردش را قرض گرفتم و یک شبه با کامپیوتر کار را بستم. علی سنتوری در شرایط بسیارسختی ساخته شد. صدایم را توی اتاقم در خانه ضبط کردم. یک میکرمن و یک میکرکوچک از یکی از دوستانم، رضا فوادیان، قرض گرفتم. مادرم پنجره های اتاق را با پتو پوشاند و من صبر کردم همه بخوابند تا صدای اضافه در خانه نباشد. خلاصه یک پتو هم کشیدم روی سرم و صدای اسپیکرها را بستم و خودم رکورد می کردم و خودم می خواندم. بعد که آهنگ ها تصویب شد، با آقای کامکار هماهنگ کردیم و برای ضبط، به استودیوی یکی از دوستانشان رفتیم..."*
جالب این که این قطعات ساخته شده برای فیلم نیز لو رفت و به صورت غیرمجاز به بازار آمد!

این است حدیث مظلومیت هنرمند ایرانی که در شرایطی کار می کند که با شرایط همتایانش در کشورهای پیشرفته قابل مقایسه نیست، اما نجیبانه می ماند و از همه سو بی انصافی ها و فشارها را تحمل می کند و ادامه می دهد...

همین حالا اینجا به موسیقی فیلم برخوردم و دانلودش کردم. با گوش دادن به آن یک بار دیگر دلم گرفت، برای همه مظلومیت های هنرمندان کشورم که بدون امکانات آن چنانی دارند چند برابر توانشان کارمی کنند و خیلی وقت ها مورد کم لطفی ما قرار می گیرند.

"سنتور" به تنهایی در زندگی من یک نوستالوژی است.

* مجله فیلم و سینما، شماره ۱۸۱، اسفند۸۵

از میدان فشم تا استودیو سروش

armaghanline — Tue, 15 Jan 2008 12:47:18 GMT

صبح زود یکی از روزهای تابستان ۸۴ درمیدان فشم با"مجید پورفردوس" و دوستان موتورسوارش آشنا شدم که قصد داشتند ازمسیر فشم، به زاگون و گرمابدر وازآنجا به دشت لار، کوه کبود، آبشار قو، گردنه مهتاب، بلده، کجور وسرانجام از داخل رودخانه و جنگل به سی سنگان بروند. شکل موتورهایشان که اصولا باید روی آنها می ایستادند، توجهم را جلب کرد و تصمیم گرفتم گزارشی در مورد شاخه ورزشی آنها در موتورسواری(تریال) تهیه کنم، جالب این که فهمیدم آقای پورفردوس دستی هم درهنر دارد و به تازگی آلبومی به نام"الهه" را روانه بازار کرده است.
قرار مصاحبه را برای روزی که او می گفت با دوستان هنرمندش در استودیو سروش در خیابان ولیعصرخواهد بود گذاشتیم و وقتی به آنجا رفتم متوجه شدم که دست تقدیر، آن روز ساعت پنج و نیم صبح از میدان فشم مرا به میان جمع جالبی ازهنرمندان موسیقی کشورم کشانده است، هنرمندانی که رقابت و حسادتی در کارشان به چشم نمی خورد و دکتر"محمدرضا چراغعلی" مسبب اصلی جمع شدن آنها دورهم بود.

" چنگیز حبیبیان" شوخ و خوش برخورد است و تکه های جالبی می اندارد،"بهروز مقدم" مجری قدیمی تلویزیون در هر فرصتی از فضای خاصی که بعضی از هنرمندان تازه از گرد راه رسیده در جامعه هنری ایجاد کرده اند انتقاد می کند، دکتر"علیرضا شهاب لواسانی" ظاهرا دل خوشی ازخبرنگارها ندارد!،" قاسم افشار" با تلفن صحبت می کند و "محمدرضا حسینیان"، طبق پیش بینی دوستانش، درست سر ناهار( که ازخانه آقای پورفروس رسیده ولوبیا پلوی بسیارخوشمزه ای است به همراه ماست و سالاد شیرازی و اولویه) از راه می رسد!

وقتی ازدکترشهاب می پرسم چرا با وجود داشتن مدرک پزشکی در زمینه موسیقی فعالیت دارد، با خنده مرا متهم می کند که مثل بقیه خبرنگارها مدام قصد محکوم کردن دیگران را دارم و هروقت من نکات حاشیه ای گفتگوها را یاد داشت می کنم، روی کاغذهایم سرک می کشد تا ببیند که چه می نویسم!او می گوید:" موسیقی و تحصیلات من منافاتی با هم ندارند، آدمهایی که در زمینه موسیقی کار می کنند از ذکاوت بالایی برخوردارند و در کنکور هم رشته های بالا را انتخاب می کنند، آقای حبیبیان هم مهندس نساجی است."

از"پیام طونی"، ویالونیست چیره دست، معنی نام خانوادگی اش را می پرسم. می گوید:" دوست و راهزن دلها". دکترشهاب می خواند:
" شد رهزن سلامت، زلف تو وین عجب نیست
گر راهزن تو باشی صد کاروان توان زد."
آقای طونی گوشی نوکیا ۷۱۰۰ جدیدش را به بقیه نشان می دهد و از قابلیت هایش می گوید. چنگیز حبیبیان به من اشاره می کند که:" گوشی دکتر، نوکیا۶۶۰۰ است."
- " ازهمان کتلت ها؟!"
-" مال قاسم افشار هم همان است، منتها به رنگ قرمز... زنانه اش است!"
به گوشی ۷۶۱۰ آقای حبیبیان نگاه می کنم:" ازآنهاست که پشتشان آینه دارد؟ معلوم شد گوشی چه کسی زنانه است!"
او شروع به توضیح موارد کاربردی آینه فوق می کند و حسابی مارا می خنداند!

" وحید بقراط پور" که به همراه" مهدی گوهری"، صدابرداران استودیورا تشکیل می دهند، با حوصله تمام، تفاوت سیستم دیجیتالی را با سیستمهای قدیمی برای من توضیح می دهد.

چنگیز حبیبیان به من می گوید:" یک بار برای مداحی در یک مجلس ختم به فشم آمده ام. الان آنجا زمین متری چند است؟"
- "همسایه ما زمینش را متری یک میلیون و خرده ای برای فروش گذاشته. هزارمترش سر به میلیارد می زند!"
ـ" راستی؟ پس آدرستان را بدهید تا یک جوان خوب به شما معرفی کنم!!"
-" در این صورت من هم ازشما به عنوان یک هنرمند خیر در گزارشم یاد خواهم کرد!"
دکتر می گوید:" البته ایشان یک جوان زمین خوار معرفی می کندها!"

آن روز با اعضایی ازتیم فوتبال هنرمندان موسیقی آشنا شدم که هنر را به همین زیبایی با مرام ورزشکاری درهم آمیخته و ثابت کرده بودند که درهرحالی می توان دوستی و صمیمیت را جایگزین حسادت و کارشکنی کرد.

یک عکس ارزشمند

armaghanline — Thu, 06 Dec 2007 14:36:18 GMT

عکس منحصر به فردی که مشاهده می کنید، دوشاعرمعروف معاصر را درکنار یکدیگر نشان می دهد. فکر کنید شب شعری که این اساتید درآن حضورداشته اند، چه شب شعر محشری بوده است!
اگر نتوانستید آنها را شناسایی کنید یا حافظه تان به یادآوری اسامیشان قد نداد، ماوس را روی عکس نگه دارید تا به ارزش این عکس پی ببرید.

قیصری در قصر شعر ایران

armaghanline — Fri, 02 Nov 2007 02:27:18 GMT

شاعر"آینه های ناگهان" ناگهان به آینه ها پیوست.

قیصر امین پور، در تاریخ دوم اردیبهشت ۱۳۳۸در گتوند دزفول به دنیا آمده بود.
او ازشاعران مطرح شعر انقلاب و دفاع مقدس به شمار می آمد که درکناراینها، اشعار فوق العاده زیبا و پر از ظرایف دیگرش هستند که استادی اش را در ادبیات معاصرما، تکمیل کرده و به رخ می کشند.
بعد از تصادف سال۱۳۷۷، ایشان هرگز دوباره سلامتی کامل را به دست نیاورد و در پشت لبخندش، همواره دردی عمیق پنهان بود که طرفدارانش را نگران می کرد، نگرانی که سرانجام در تاریخ هشتم آبان ماه ۱۳۸۶ در بیمارستان دی تهران به اندوه مطلق تبدیل شد و آنها را سوگوار کرد.
افسوس که در سینه قیصر قصر شعر ایران، هنوز هزاران شعر ناگفته باقی مانده بود که حالا آنها را برای فرشته ها زمزمه می کند.
روحش شاد.

"سراپا اگر زرد و پژمرده ایم
ولی دل به پاییز نسپرده ایم
چو گلدان خالی لب پنجره
پر از خاطرات ترک خورده ایم..."

"نام من عشق است، آیا می شناسیدم؟
زخمی ام، زخمی سراپا، می شناسیدم؟"

و...
" ناگهان چقدر زود دیر می شود..."

مصاحبه با فرزاد حسنی

armaghanline — Sun, 30 Sep 2007 19:39:18 GMT

مصاحبه من و فرزاد حسنی، خردادماه سال ۱۳۸۴، ده روز مانده به انتخابات ریاست جمهوری کشورمان، در دفترمجله جوانان امروز و پس ازصرف ناهارانجام شد. این مصاحبه را برای استفاده درویژه نامه طنزی تهیه کردم که آن روزها در تدارکش بودیم. با این حال فکرمی کنم حاضرجوابی های فرزاد حسنی، باعث می شود هنوز برای خیلی ها خواندن قسمت هایی ازآن جذاب باشد.

ـ از تولدت بگو.
- همان طورکه می بینی من آدم متولد شده ای هستم! سال ۱۳۵۶ بیست و یکم شهریور.
- خصوصیات متولدین شهریور را می دانی؟
- مهربان، عاطفی، احساساتی... و هنرمند.
- اینها خصوصیات خودت است یا متولدین شهریور؟
- خصوصیات خودم که در شهریور متولد شدم!
- تکیه کلامت چیست؟
- "فکرکن!"
- تاحالا چه کارهایی انجام داده ای؟
- ما کارهای بدی انجام نداده ایم!
- منظورم همان کارهای خوب است.
- کارخوب هم انجام نداده ایم.هرکاری کرده ایم مابین خوب و بد بوده اما اگرآنها را با اسم و سال تولد می خواهی باید بگویم اولین کارتلویزیونی من سریال"عید آن سال ها" به کارگردانی سعید ابراهیمی فر بود که سال ۷۷-۷۶ ازشبکه ۲ پخش شد، بعد سریال"کاشانه" و آغاز دوره همکاری ام با قاسم جعفری بود که با سریال های "مسافری ازهند"،"کمکم کن"و"خندان"( که در شبکه های داخلی پخش نشد) ادامه پیدا کرد..

- این طرف دوربین هم نقش بازی می کنی، یعنی در زندگی واقعی؟
- همه بازیگرند. شما هم داری نقش یک خبرنگاررا بازی می کنی.
- منظورم وقتی است که لازم می شود نقشی کاملا متفاوت با چیزی که هستیم بازی کنیم.
- تو آن را هم بازی می کنی.
- چه چیزی را؟
- خیلی چیزها، مثلا تا حالا نقش طنزپرداز را هم بازی کرده ای.
- آخرمن هم خبرنگارم هم طنزپرداز!
- فکرمی کنی!!!
- یعنی معتقدی همه می توانند بازیگر بشوند؟
- بله، به شرطی که هوشمندانه و صادقانه بازی کنند. این نکته را هم درنظربگیر که همه می توانند بازی کنند اما بازی همه برای همه جذاب نیست.

- اگردرجزیره ای تنها باشی وامکان ارسال تنها یک پیام با بطری را داشته باشی چه می نویسی؟
- می نویسم :بدون شما اینجا صفایی ندارد!
- اما نباید به آمدن کسی امید داشته باشی.
- چرا، می آیند... کسانی که اسم کوچک یا فامیلیشان"صفا"باشد، می آیند!

- حالا فرض کن قاضی دادگاه هستی. اگر مردی را بیاورند که با وجود داشتن چهارتا زن عقدی، زن پنجم راهم عقد کرده، دوست داری چه حکمی برایش صادرکنی؟
- محکومش می کنم که به امثال من یاد بدهد چه کار کرده!
- یعنی خودش هم جهت آموزش شما، به زن گرفتن ادامه بدهد؟!
- بله، آموزش همگانی!
ـ " تدریس" است دیگر؟!
- بله... البته به این می گویند" تحصیل"، چون یک حاصلی دارد!
- آرزوی سفربه کجا را داری؟
- ونیز... خیلی دوست دارم! تقصیر کارتون مارکوپولوست!
- هی... " تقصیر" را با "سین" نوشتم!
- عیبی ندارد، تحت" تقصیر" من بوده!( بلندمی خندد)

- دوست داری ازدیگران چه هدیه ای بگیری؟
- کتاب.
- لابد کتاب هم هدیه می دهی؟
- بله.
- به طرفت نگاه نمی کنی که آیا به کتاب علاقه دارد یا نه؟
- نه، به من مربوط نیست. می تواند کتاب را زیر سرش بگذارد و بخوابد!
ـ دراین صورت به کتاب توهین می شود.
- نه، فقط زیر سرش بلند می شود!

ـ چه کاری را بهتراز اجرا و بازیگری انجام می دهی؟
- لای جرز بایستم... ایستادن لای جرز! بپرس اگراین کاره نمی شدم چه کاره می شدم.
- اگر این کاره نمی شدی چه کاره می شدی؟!
- توی خیابان ولی عصر یک دکه مجله فروشی می زدم.
- جدی می گویی؟؟ من ازبچگی آرزوی این شغل را داشتم!
- بیا برویم باهم این دکه را بزنیم. مواقعی که من می روم سرکار و وقت ندارم تو بایست!
- قبول!... برگردیم به شغل فعلی ات. درچه صورت حاضری بازیگری را کنار بگذاری؟
- درصورتی که کنارمان بگذارند! تازه آن کنارهم کلی کار بلدیم انجام بدهیم!
- مثلا چه کارهایی؟
- خوب دیگر، ازهمان ایستادن لای جرز شروع می شود.
- و به خفه کردن پیرزن ختم؟!
- کشیدن آب حوض!

- درانتخاب همسر ملاکت چیست؟ می خواهم ببینم زیبایی درکجا قرارمی گیرد.
- زیبایی که معمولا در صورت قرار می گیرد!
- ملاک چندمت است؟
- هرکس حرفی به جز"یک" بگوید،اشتباه است چون تو اول قیافه طرف رامی بینی.البته سلیقه هرکس درمورد زیبایی متفاوت است. ملاک دوم من صحبت کردن عاقلانه است و سومی تحمل بالا، چون تحمل من کارسختی است!
- ولی شما که گفتی مهربان واحساساتی هستی!
- بله ولی هرچیزی زیادی اش افتضاح بالا می آورد!

- چرا جوان ها ازدواج نمی کنند؟
- این سوال را می خواهم خارج ازطنز جواب بدهم.
- که اصولا طنزهم نیست.
- چرا، اصولا خود مساله ازدواج، مساله طنزآمیزی است. اصلا هرچیزی را به باب"افتعال" ببری خنده دار می شود.
- حتی ممکن است"افتضاح"بشود!
- بله، یکی از دلایل سیر نزولی آمار ازدواج، این است که ما آدمها داریم به شکل وحشتناکی ازمعیارهایی که قابل قبول انسان است دورمی شویم.
- و به چه چیزی نزدیک می شویم؟
- به معیارهای غیرقابل قبول انسان!به چیزهایی که انسان باید ازآنها فرار کند. یکی ازچیزهایی که امروز در روابط دخترها و پسرهای ما پایمال شده، صداقت است.
- بعضی جوان ها فکرمی کنند ازدواج، آزادیشان را محدود می کند.
- نه، این، تبدیل به احسن است، یعنی شما آزادی های بی معنی خودت را تبدیل به آزادی هایی می کنی که برایت نافع است.
- شما که آن را محدودیت نمی دانی چرا ازدواج نکرده ای؟
- چون یک دست صدا ندارد.
- یعنی نیمه گمشده پیدا نشده؟
- به قول یکی از دوستان:نیمه گمشده من چه کسی می تونه باشه؟!

- ازچه میوه ای خوشت می آید؟ البته می دانی که اینها یک جور شخصیت شناسی است، مثلا علاقه ات به یک میوه خاص ممکن است شخصیتت را لو بدهد.
- بنویس نکتار شش میوه!!
- غذا چطور؟ لابد شش جور غذای عروسی ها؟
- نه... راستی من چی دوست دارم بخورم؟!
- لابد مثل اغلب مردها قورمه سبزی دیگر.
- نه، من تخم مرغ خرما دوست دارم!
- اجرای زنده؟
- موی آدم را سفید می کند.
- دوست داری؟
- چی را؟!
- اجرای زنده را.
- عاشقشم!
- چرا آدم باید کاری را که پیرش می کند، دوست داشته باشد؟
- دنیا دارد مارا پیر می کند، بگذار خودمان بکنیم!
- فشم؟
- اگه برم عاشقش می شم!
- آرزوی بزرگت در زمینه کاری؟
- تاسیس یک مدرسه بازیگری قوی درایران.
- خودت چه کاره آن مدرسه خواهی بود؟
- من مدیریت می کنم. نخبه ها را برای تدریس پیدا می کنم.
- فکرمی کنی چه سوالی باقی مانده که نپرسیده ام؟
- هیچ چیز، شما که زندگی مارا رو کردی!

- چه چیزی حرصت را درمی آورد؟
- سوال های غیرهوشمندانه... و الان اصلا حرصم درنیامده.

دوقلوهای ازمادرسوا ازپدرجدا!

armaghanline — Mon, 13 Aug 2007 10:38:35 GMT

در ویژه نامه نوروز۸۵ مجله جوانان امروز، گزارشی داشتم به نام" فتوکپی برابراصل" و درآن به بررسی شباهت چهره آدمها به یکدیگرپرداخته بودم. شاید به یاد داشته باشید که عکس یک مانکن خارجی که به"هدیه تهرانی"شباهت عجیبی داشت، وعکس مردی که شبیه استاد "محمدعلی کشاورز" بود در همان گزارش به چاپ رسید.

اما جرقه اولیه تهیه آن گزارش، کشف شباهت ظاهری یک خواننده زن انگلیسی به نام sophie ellis bextor با"حدیث فولادوند" بود که بالطبع به دلیل غیرمجازبودن فعالیت آن خواننده! قابل طرح نبود!

به شباهت آدمها بیشتردقیق شدم اما متاسفانه در هر زوج مشابهی که پیدا می کردم ،یکیشان غیرقابل چاپ بود! ازآن جمله "فریبرز عرب نیا" و یک خواننده اسپانیولی زبان به نام jarabe de paulo که ترانه bonito او معروف است.

همیشه به این جورشباهت ها با دیده تحسین آفرینش انسان نگاه کرده ام. خداوند به راحتی می تواند میان دو آدم در دوسر دنیا که هیچ ارتباط ژنی و خونی ندارند، شباهت هایی این گونه عجیب ایجادکند!
توجه کنید که شباهت یک بازیگر با یک شخصیت معروف تاریخی، شانس ایفای نقش آن شخصیت توسط او را به کارگردان ها و خودش می دهد وبدون استفاده ازگریم های سنگین، باورپذیری نقش را بالا می برد، مثل "رضا بنفشه خواه" که هرکس بخواهد فیلمی درمورد محمدرضا پهلوی بسازد، به عنوان اولین گزینه به او فکرمی کند.

هراس گنگ

armaghanline — Fri, 27 Jul 2007 17:34:39 GMT

غم عجیب وتازه ای شده است میهمان من
فتاده همچو بختکی به روی آشیان من
نفس درون سینه ام زغصه حبس می شود
و بغض ناشکسته ای بریده است امان من
درست مثل آن شبی که کردم آن قدر دعا
مگرکه عشق پا نهد به خلوت خزان من
چه زودمستجاب شد! کسی رسیدازسفر
کسی که داد عشق را به سادگی نشان من
امیدهای بودنش، بهانه های بودنم
و جنس بوسه های او زشعله های جان من

درآن سکوت نقره ای سرک کشید غصه ای
هراس گنگ ماندنش فتاد در رگان من
چه شد که من نخواستم بماند اوکنارمن؟
چه شد که واژه" برو" درآمد از دهان من؟
هنوز درتعجبم ز رفتنش به سادگی
و گم شد او چو سایه ای ز پیش دیدگان من
کنون که می گریزم از کنار خاطرات او
غم عجیب و تازه ای شده است میهمان من
چرا؟ چرا نبودنش و بودنش شبیه هم
شدند مثل سایه ای سیه بر آسمان من؟
شبی غم نبودنش، شبی هجوم بودنش...
رسیده درد قهوه ای به مغزاستخوان من
غم عجیب و تازه ای شده است میهمان من
و بغض ناشکسته ای بریده است امان من.

۷۷/۱۲/۲۱

* این شعر در" دفترشعرجوان۴" به چاپ رسید.

تقدیم به همه مادران دنیا

armaghanline — Wed, 04 Jul 2007 16:24:33 GMT

ـ ترجمه شعری ازheinrich neuman (شاعر آلمانی)

در آسمان هفتم، طفلی سرود با ژست:
"آه ای خدا به دنیا هرگز مرا تو نفرست!
من کودکی ضعیفم آنجا خطر زیاد است
جسم نحیفم آنجا چون شمع رو به باد است"
اما خدا به او گفت:"خواهی نبود تنها
زیرا فرشته ای نیز همراه توست آنجا"
کودک به زیر لب گفت:"آن زندگی بود سخت
بی شعر و خنده هرگز خواهم نبود خوشبخت"
گفتا خدا که :" آنجا همپایه با بهشت است
پر از صدای شاد آواز آن فرشته ست"
کودک دوباره غر زد:" اما خدای هشیار!
حتما زبان آنها بیگانه است و دشوار"
گفتا خدا:" فرشته دارد تو را بسی دوست
آموزش زبان نیز آنجا وظیفه اوست!"
کودک دوباره گفتا:" باید کنی مرا درک
مجبور می شوم من آنجا تو را کنم ترک"
گفتا خدا به لبخند، در پاسخش به کودک:
" دلواپسی ندارد این مشکلات کوچک
همراه آن فرشته تو سوی من می آیی
می گوید او چگونه باید کنی دعایی!"
کودک به خویش لرزید گفتا:" ولی ای ارباب!
می ترسم از بدی ها، از دوستان ناباب!"
گفتا خدا:" فرشته، حفظت کند از آنها
شادی و مهربانی می بخشد او به دنیا"
کودک به گریه گفتا:"از باغ خود نرانم!
من دوست دارم اینجا پهلوی تو بمانم!"
گفتا خدا:" عزیزم! آنجا ز من بکن یاد
با آن فرشته سر کن یک زندگانی شاد
نیکویی و صفا را با او نما تو پیشه
تا پیش من بیایی یک روز تا همیشه...
آماده باش زیرا وقت سفر رسیده"
کودک دوباره نالید:"رنگ از رخم پریده!
حالا که می روم من از پیش تو به آنجا
با من بگو اقلا نام فرشته ام را!"
گفتا خدا:" تو خیلی کردی سوال از ما
su nombre no importa,tu le diras mama!"*

* به زبان اسپانیولی یعنی:اسمش مهم نیست، تو به او خواهی گفت"مامان"!

اینجا کجاست؟!

armaghanline — Wed, 20 Jun 2007 15:26:18 GMT

به نظر می رسد کسی مشغول بازی با گیره های کاغذ باشد...آیا اینجا یک مهد کودک است؟!



به صرف شربت... آیا اینجا یک تالارپذیرایی است؟!



خوابی آرام و راحت!آیا اینجا سواحل اسپانیاست؟!



نه...مثل این که قضیه جدی تر از این هاست!
شما در تحریریه مجله جوانان امروز هستید!



البته آن مورد اول فقط به خاطر اهداف انساندوستانه( بچه دوستانه!) بود!

موارد بعدی هم که موارد بی موردی بودند! بالاخره آدم در محل کار به تجدید قوا احتیاج دارد!
حالا خودمان با خودمان شوخی می کنیم که دلیل نمی شود!!